Sprintje naar Utrecht

Ik ga een keer weer eens met de trein naar werk. 

Echt geweldig dat trein verkeer in Nederland 1 trein defect 6 treinen rijden niet.

Wordt je gedwongen om de sprinter te nemen want er wordt gezegd voorlopig gaan de intercity's niet rijden, sta je stil voor station woerden omdat een intercity voor moet gaan.

Van Den Haag naar Utrecht is het € 10,70 keer een volle trein (dat zijn aardig wat mensen) met 6 treinen die niet meer hoeven te rijden, is money in the bank voor NS.

Anyway hopen dat ik vanavond in 1 keer naar huis kan gaan.

Vrijheid Van Facebook Posts

Als je discrimineert ben je niet per se een racist, maar als racist ben je wel discriminerend bezig. 

Iedereen heeft zijn mening, dat mag. 

Iedereen heeft zijn eigen manier van frustraties uiten, dat mag ook. 

Daar is Facebook een goede voorbeeld van. 

Wat er hier mee bereikt kan worden, dat weet niemand. Misschien is dit wel een van de tegels die gelegd moeten worden om een weg te maken naar een verbeterde samenleving, wie weet?

"One Time"

"Cruisin down the street in my six-four."

Zo voelde ik mij afgelopen zaterdag. Me dag begon ontspannen.

Rustig geluncht in de stad. Even rond gelopen en what not.

Nog even langs huis voordat ik richting fissa van kleine neefje ging.

Hoe ik thuis zit te ontspannen. Zit ik heel casual op social media wat feeds te bekijken. 

En 1 guy kwam heel de tijd voorbij en hij was die nieuwe gangsta rap film aan het op hypen. Wat me best wel irriteerde (denk ook dat er binnenkort een unfollow komt).

Maar ik was zijn hype dus een beetje zat.

Dus ik ging die film online opzoeken. En bam first hit. Daar was ie dan vrij om te kijken. Dus ik op die link drukken en ik was die film gewoon aan het kijken. Kon het bijna niet geloven. Dus ik streamen vanaf me telefoon naar mijn tv'tje. Want dat kan tegenwoordig allemaal.(Chromecasting for libi!)

En hoe ik die kwaliteit zie van de opname, hoe zwaar ik een flashback kreeg naar way back in the days. Hoe mensen films opnamen in de bioscoop met een videorecorder want dit was vroeger de manier om films eerder te kunnen bekijken. Er was vroeger geen internet of iets. Of een telefoon die bewegend beeld kon vastleggen. Nee.

Dus ik maak een foto voor me broer en zet er bij kijk... Bootlegging die film man.

Like a real muthaphucking G.

Paar minuten later krijg ik een screenshot van me broer met de details van de voor premiere van die film. Dus ik was van let's go bruh.

Had de bootleg version ook meteen uitgezet want ik wilde hem gewoon in de bios kijken ook.

Eerst natuurlijk naar me neefje voor een beetje familie vreugde. Ai fissa. Maar op een gegeven moment is het natuurlijk tijd om naar huis te gaan. Of in dit geval tijd om naar de film te gaan. Ik ben wel van die last moment dingetjes, als je het mij vraagt zijn dat de beste momenten die je kan hebben. 

Dus ik richting de stad. Natuurlijk veels te vroeg. Dus wat doe je dan.

Je zoekt je neefje op die in de stad werkt. En chilled hem daar even. Voor je het weet is het movie tijd.

Ik wilde eigenlijk alleen over de film bloggen. Maar goed, dit is ook okay. (Ik vind het eigenlijk al veel te lang aan het worden allemaal).

Straight outta Compton!

Een autobiografische film over 5 boykies, die eigenlijk heel de game hebben gechanged in de rap/hip hop scene.

Dr. Dre, Ice Cube, Eazy-E, Mc Ren en Dj Yella also known as N.W.A.

In de film is te zien hoe deze dudes muren hebben gesloopt in de muziek industrie en hoe groot hun invloed is geweest voor het muziek van nu.

Maar Ive faka toen deze boys samen muziek maakte was je pas 5 ofzo.

Ja weet ik maar ik heb wel 3 broers die veel ouder waren. Dus naast het muziek wat me ouders (met ouders bedoel ik me paps) draaide. Galmde ook Dr. Dre, Ice Cube, Eazy-E, Mc Ren en DJ Yella door de gangen. 

Als ik me broers niet had. Dan was ik nu waarschijnlijk een totaal ander persoon. Ik ben namelijk niet zo'n fan van "gangsta rap". Maar ik moet wel zeggen dat ik het muziek en vooral de beats van toen, veel doper vind dan wat er nu allemaal voorbij komt.

De teksten waren misschien wel grof maar de beats waren vaak best wel easy going maar kei hard.

Als je een liefhebber bent van rap/hip hop dan mag je deze film niet missen man. Of je het nou in de bioscoop gaat kijken of rustig wacht op de blu ray disc, hbo, netflix of popcorn time. Je moet hem gewoon gezien hebben.

Nothing but a gold and a pager son.

"Bye Felicia!"

Vermoeiende oldies

Dus vandaag in de tram. Ik weet niet meer bij welke halte. Maar een groep oudere mensjes stappen.

De tram was semi vol. Maar ze konden rustig zitten op eentje na.

Dus ik deed maar als of ik uit moest stappen. En gebaar naar het oudje dat ie ken zitten. Heel beleefd schud hij; nee dank je ik sta wel. 

Okey koel geen probleem. Dus ik liep door naar een deur omdat ik er toch bijna  uit moest. Ik kijk naar rechts en ik zie die lul gewoon zitten op de plek waar ik net zat.

Dit is dus de laatste keer dat ik op sta voor een ouder persoon in de tram. Ze bekijken het maar. Als je bereid bent om met de tram te reizen. Dan ben je ook bereid om te staan als er geen zitplek meer is.

Dan ben ik maar een eikel. Interesseerd me niet.

Wat weet jij?

            

Mensen om heen zeggen vaak over mij dat ik creatief ben. Ik beleef dat niet zo. Ik zie het als wat ik weet en wat ik weet dat zijn de dingen die mij interesseren. 

Mijn interesses zorgen er namelijk voor dat ik de dingen doe die ik dagelijks doe. Creatief of niet. 

In mijn beleving is elke vorm van ondernemen een kunst. De kunst om je doel te bereiken naar dat, wat jou gelukkig maakt. Of dat nou een broodje eten is of op zoek gaan naar een pot met goud. Het zijn allebei doelen.

Niemand zal zeggen dat het makkelijk is of makkelijk zal gaan om te bereiken wat je wilt bereiken. Daarom zijn er ook miljoenen mogelijkheden om te komen waar je wilt zijn. 

Hoe weet ik dat? Uit onderzoek, nooit!

Voor mij duizend andere met hun eigen unieke verhaal die ik persoonlijk niet hoef te kennen, maar het wel al bewezen hebben.

Elk mens heeft zo zijn verhaal. Maar verschillende verhalen kunnen wel hetzelfde bereiken. Een goed voorbeeld hier van is je eigen werkplek. Jij en je collega hebben misschien dezelfde functie, maar de weg er naar toe kan totaal verschillen.

Het domme van deze blogpost is ook; dat ik ook totaal geen idee heb van waar ik naar toe wil gaan met dit verhaal. Bij het terug lezen van het begin stuk had ook geen flauw idee waar het naar toe ging toen ik er aan begon.

Dit is eigenlijk ook gewoon een product die ik heb gecreëerd tijdens het wachten op de tosti die ik besteld had en het eten er van op mijn vrije dag.

Maakt dit mij creatief of is dit gewoon wat ik weet?

Den Haag

Mijn gevoel zegt mij dat ik moet bloggen over de gebeurtenissen van afgelopen week in Den Haag.

Maar ik doe het lekker niet.

Ik ga lekker ijsjes eten!

Dude where's my car?

Ken je dat gevoel wanneer je wakker wordt maar geen zin heb om op te staan en na uren toch maar op die start knop drukt om toch nog wat van je dag te maken en je nog in die opstart fase zit van je dagelijkse routine. 

Het moment van je dag waar je totaal nog geen behoefte hebt aan sociaal contact en dan de tram instapt, omdat je geen auto hebt en het weer niet meewerkt om te gaan fietsen, nog voordat je de tram instapt een bekend kopje ziet (iemand die je kent maar niet regelmatig spreekt) en stiekem hoopt dat diegene jou niet heeft gezien en je precies staat bij de deur van waar diegene zit en je toch al gespot heeft, dat het lullig is om naar een andere deur te lopen om in te stappen.

Dat je maar instapt maar door die hele ov-chipkaart gebeuren kan je niet meer in 1 keer doorlopen en hopen dat je er met een gebaar van ik heb je gezien ik groet je en ik doe me ding er van af komt.

Juist hoe je instapt en inchecked zie je diegene al het oordopje uit het oor halen en op dat moment weet je gewoon dat het een gedwongen conversatie wordt voor jou. Maar je doet beleeft zegt gedag hoopt op een kort gesprekje van; hoi en doei he, maar dat zit er natuurlijk niet in en nog voor de "small talk" van start gaan krijg je deze naar je toe gegooid; "wil je zitten?" En juist omdat je gewoon niet in de mood bent om sociaal te doen ga je jezelf dwingen om te blijven staan en zegt; "nee joh, hoeft niet... IK STA WEL" en in je hoofd denk je mi no wanni, omdat je eigenlijk gewoon wilt zitten, dus wat doe je, je wilt weten hoe lang het duurt voordat je kan gaan zitten en begin je aan het volgende dialoog;

Jij: "waar ga je naar toe?"

Bekend Koppie: "ja, daar en daar."

(Ja, geen zin om er een goed dialoog van te maken.)

Jij: "owh, daar, maar waar stap je uit dan?"

En komt er nu achter dat bekend koppie er nog goed voor 5 haltes in de tram zit.

Dus wat doe je dan, je gaat als een lul op het bankje achter bekend koppie zitten. En zet het gesprek met tegenzin voort. Tot het moment dat het stil valt en het nog eeuwen lijkt te duren voordat diegene uitstapt (want helaas duurt jouw reis veel langer dan die van bekend koppie) zo lang dat het bijna awkward wordt de stilte, want bekend koppie zit een beetje gedraaid naar jou toe en jij vind het eigenlijk al veels te lang duren.

En om het niet nog ongemakkelijker te maken dan dat het al is, ga je weer verder met "small talking" waar je eigenlijk helemaal geen behoefte aan heb. 

Om dit soort tafarelen te vermijden heb ik dus een auto nodig of het moet gewoon elke dag 30 graden in Nederland zijn dan hoef ik ook geen gedwongen conversaties meer te hebben in de tram, want dan zit ik gewoon lekker solo op me fiets.

Om me dag toch nog een beetje de goede kant op te krijgen heb ik mezelf beloond met een ijsje.

Nou doei he.

Als God een vrouw was

Het enige tastbare wat de mensheid heeft van God/Goden in mijn ogen zijn boeken met verhalen.

Mijn beeld van God of een God, hoe Hij/Zij zou zijn in real life. Is waarschijnlijk sterk gevormd door films en tekenfilms en de manier waarop Hij/Zij wordt geportretteerd in films en tekenfilms.

Groot persoonlijkheid, super intelligent, heeft alle antwoorden, leider, beweegt vanuit Zijn/Haar troon, onderneemt alleen actie als het nodig is, krijgt dingen geregeld zonder zelf iets te ondernemen en is super observerend.

Kort gezegd, is het gewoon een BAAS.

Dit beeld van God of Goden die ik gevormd heb voor mezelf, komt waarschijnlijk ook omdat ik zelf niet gelovig ben en me beeldvorming daardoor makkelijker beïnvloedbaar is door films

Dat ik niet gelovig ben (niet vast houd aan een religie) wilt niet zeggen dat ik niet geloof. Ik geloof in dingen die tastbaar zijn voor mij, dingen die ik heb gezien, gevoeld of heb meegemaakt. En de laatste jaren geloof ik ook in een bepaald soort aanwezigheid.

Ik sta niet vaak stil bij deze topic, maar ik heb soms me momenten en dan zijn ze voor mijn gevoel echt eindeloos.

Als God ooit heeft mogen bestaan dan was God in mijn ogen een vrouw.

Zij was tastbaar voor mij, Zij had in Haar wereld Haar eigen troon, Zij was in mijn ogen super intelligent, Zij had voor mijn gevoel alle antwoorden, Zij was baas in Haar huis, Zij kreeg alles geregeld voor Haar, Zij nam actie wanneer het nodig was en Zij is aanwezig wanneer IK dat gevoel heb. 

Want Zij bestaat en leeft voort in mijn wereld.

Bossies&Brasa's

Bless ons allemaal.

All day, all day.

ICECREAM!!!

Mommy the icecream man is coming...

Throw me some money.!!!

(Bron: Delirious - Eddie Murphy)

De laatste dagen heb ik vakking vaak trek in een ijsje, daarom eet ook gewoon elke dag een ijsje. Gewoon, omdat het kan.

Schepijs, waterijs, softijs. It's all good mayne.

Heb je het? Breng het voor me. Kan je het niet brengen? Blijf dan thuis, ik kom het halen!

Kleine shout out naar mijn bruh van werk Kunya zij heeft mij geïntroduceerd bij melona. Hoe het perenijsje mijn all time favourite was toen ik klein was. Zo is melona mijn all time favourite sinds vorig week nu ik this big ben.

Kunya ik ben blij met jou, jij hebt melona in mijn leven gebracht. 

Denk dat het weer tijd is om op jacht te gaan naar ijsjes!

Ik ben op een missie, doei!

Foodie

Okey.

Ik ben denk ik tegenwoordig onderdeel van het foodie/healthjunkies cultuur.

Er zijn regelmatig (bijna elk weekend) en vooral in de zomer, van die food festivalletjes. Waar je alleen maar cullinaire hoogstandjes in de streetfood business kunt scoren. 

Eigenlijk alles wat je ook bij Arie op de hoek in zijn snackies bar kan vinden. Maar dan 6 keer duurder dan bij Arie in zijn snackies bar en iets verder dan om de hoek.

En ja soms, ben ik daar op zo'n festival/evenement ook te vinden. Deze evenementen doen me elke keer denken aan wat de gekleurde bevolking al jaren lang heeft in onze Nederlandse samenleving. 

Kwaku

Een hoop eten en alleen maar eten. Maar dan geen roti's bara's en bami met kip.

Nee lekker veel burgers en frietjes en crêpes en dat soort hippe dingen om je buik mee te vullen.

Schijnt heel hip te zijn foodfestivalletjes. En als je daar te vinden bent dan ben je ook een ster in hip zijn.

Of ik het nou wil of niet ik hoor er ook bij. Afgelopen weken hebben we met Dushi Juice ook zulke evenementjes/marktjes gedaan.

Één ding is zeker, het zijn altijd leuke dagen. Maar heel vermoeiend allemaal. Vooral als je met verse producten werkt. De voorbereidingen, het organiseren van alles, je planning moet kloppen de dag moet goed verlopen en je sales binnen halen. Aan het eind van de dag vind ik mezelf altijd slapend op de bank.

Dat is best wel kut. Want slapen is voor mietjes. (Owh ja voor Aasiyah staat er; dat is best wel vervelend, want ik weet dat je dit ook leest.)

Hoi ik ben Ivory en ik ben een foodie.

Vroeger was ik een medium

Nu nog steeds eigenlijk.

Alleen een beetje extra medium tegenwoordig.

Jan Maat Medium, reflecteert, analyseert en ontwikkeld.

Beetje bij beetje op weg naar progressie.

Creëeren, realiseren en alles weer om cirkelen.

Bless!

Ivory

Ask Google

Raar dagje vandaag, of althans raar. Ik had eigenlijk andere plannen voor vandaag, maar werk stapte in en bracht me naar Amsterdam en terug. Een halve dag zo poef voorbij.

Weer terug in Den Haag, beetje in me eigen wereldje besloot ik om even door de stad te lopen. Mezelf lekker maken met spullen die ik eigenlijk niet wil kopen en dus ook laat liggen.

Zoals gewoonlijk kom je Jan en iedereen tegen in de stad. Maar omdat ik zo in me eigen wereldje zat, viel niemand mij op tot het moment ik aangesproken werd natuurlijk. Ja dan moet je wel iets terug zeggen. Maar mijn hoofd was zo ver dat er elke keer echt heel weinig uit kwam. Bij deze wil ik iedereen die ik tegen gekomen ben vandaag mijn excuses aanbieden voor mijn abnormale gedrag van vandaag. Ik was het niet, het was mijn tweeling broeder.

Ik leek vandaag wel een praatpaal voor iedereen. Ik zag er ook zo vriendelijk uit vandaag blijkbaar. Zelfs onbekende mensen begonnen tegen mij te praten. Denk dat ik maar ga solliciteren bij een vvv-kantoor. 

"Euh sorry, weet jij misschien hoe ik bij Grote Markt kom?"  "Hey friend..., waar is pin-automaat?"  En dan heb je eigenlijk geen zin om het uit te leggen maar het toch wel doet uit beleefdheid. Want zo leren wij dat in de "ghetto".

Eenmaal thuis aan gekomen. Nog steeds een rare vibe. Niks ging volgens planning.

Dacht ik ga ff bloggen.

Maar dat redde ik dus niet, want na de vorige alinea ben ik slaap gevallen. 

Het heeft eigenlijk ook geen zin meer om dit te posten maar ik doe het toch. Omdat het kan.

Het is lekker weer vandaag ik denk dat ik een soft ijsje ga eten ofzo.

Vroem vroem, ik ben weg!

Seven

Vandaag naar de bios geweest. Nou ik heb een film gezien waar zoveel gebeurde. Ik kan alleen zeggen. Waaauuuw. Ik weet niet of dat een positieve of negatieve waaauuuw is. Maar WAAAUUUUUUW.

Deze film had echt alles. Mensen met super abilities, actie, billen, emo scenes en auto's. Ik weet ook niet eens waar ik mee wil beginnen. 

Ben waarschijnlijk één van de laatste mensjes on planet Mars die het heeft gezien. Is volgens mij ook de laatste week dat de bios het draait. Ik heb hem gezien en daar gaat het om.

Ja waauuw...

Het begin van de film een keiharde gevechts scene, misschien wel beter dan de Mayweather vs. Pacquiao gevecht. Dacht even dat ik Street Fighter aan het spelen was.

Toen kwam er een emo momentje, het huis ontplofte, BOOM, baby bijna dede. In a split was het even de televisie serie Scorpion, Toretto had in eens een IQ van 197 hij linkte het telefoontje vanuit Japan meteen aan het pakketje vanuit Japan. En dacht... Buk, bom! Voordat Brian wist wat er ging gebeuren had ie al ingecalculeerd hoe snel hij de deur van de auto dicht moest doen om de baby te redden. Zodat hij met zijn hoofd een klap kon opvangen van een auto raampie zonder een hersenschudding op te lopen. Na de ontploffing kwam er een Twilight momentje. Dat soort dialoogjes wat alleen voor komt in films zoals in Twilight.

Flashback Race Wars, dit was wel leuk om te zien, waar het allemaal mee begon. Billen, bikini's en auto's.

Ai round 2, fight! Cammy vs. Chun Li (stage: Abu Dabi).

Door met de GTA side mission, god's eye. We hebben haast en kunnen het nog niet vinden, dus nemen we maar heel de wagen mee en rijden van gebouw 1 naar gebouw 2 door de lucht maar owh wacht vergeet de Mario Kart power up niet. Anders redden we gebouw 2 niet (een raket die een extra boost geeft zodat gebouw 2 bereikt kan worden, airborne)

Mission passed; respect+, reward; god's eye.

Back to the main mission, Finding Ne... Shaw. Met god's eye natuurlijk in no time gevonden. Maar zo makkelijk gaat het natuurlijk niet. Shaw heeft reinforcements geregeld. Dacht even dat ik Call Of Duty aan het spelen was. De film was gewoon een dagje hommerson om het kort samen te vatten. Een arcade hall waar je een hele dag kan vermaken. 

In real life zouden ze allemaal gewoon hardstikke dood zijn geweest man. Onmogelijke dingen allemaal. Ik heb gewoon zoveel over die film te vertellen dat ik er gewoon geen zin meer in heb.

De film eindigde namelijk met nog een Street Fighter gevecht die evolved was into een Mortal Kombat gevecht en nog wat Twilight momentjes ter ere van Mister Paul Walker. May he rest in peace.

Ben misschien wel één van de laatste die hem gezien heeft. Maar ik kan hem afstrepen van mijn lijstje hoor.

Fast And Furious 7

Wat een film!

(Is trouwens al bijna een week geleden dat ik hem heb gezien en het heeft me serieus een aantal dagen gekost om hierover te bloggen 😩)

Happy Sundays mayne!

Waddup Doc.

Jawel me eerste paar van 2015. Zoals gewoonlijk is het dit keer geen sneaker. Denk dat ik wel een beetje genoeg heb van dat sneaker gebeuren, maar het zijn er nooit genoeg natuurlijk. Je hebt never nooit genoeg schoenen.
Met een heleboel schoentjes die ik nauwelijks draag, had ik een tijdje geleden besloten om "mijn hard werken voor weinig" centjes niet al te vaak te gebruiken voor het aanschaffen van nieuwe schoenen.
Nou is het al bijna halverwege de maand Mei en heb ik pas sinds 2 weken ofzoiets nieuwe schoenen.
Me eerste paar van het jaar en niet eens zelf gekocht, dat gaat de goede kant op met het minderen van schoenen kopen. Ja je leest het goed niet zelf gekocht! Het was namelijk een belated birthday gift. Ik helemaal blij natuurlijk. Ik ben er zelfs zo blij mee dat ik me andere schoenen het liefst helemaal niet meer draag. Ik heb aardig wat leuke schoentjes al zeg ik het zelf. Of althans dat maak ik mezelf elke dag wijs.

Awh... wat zeg je? Ben je al een beetje benieuwd hoe me nieuwe schoenen er uit zien? Dat mag.

Wil eerst nog de mensen bedanken die het mogelijk hebben gemaakt om dit paartje te verenigen met mij. Jullie weten wie jullie zijn. Ik zal verder geen namen noemen. CPM bless!  So so lobi.

Sinds ik ze heb ben ik al meerdere malen uitgelachen, om het feit dat ik ze heb. Maakt verder niet uit, want jullie mening interesseert me toch vrij weinig. Helemaal niet eigenlijk gewoon. Ik heb ze, ik vind ze mooi, ik ben er blij mee. Als het even kan slaap ik er zelfs mee. En nee, ze zijn niet van me vriendin. Ik heb daar geen tijd voor om matching schoes dingen te doen. Heb je me ooit uitgelachen of grapjes gemaakt over me schoenen, en ik zie je over een paar maanden met de zelfde schoenen rond lopen. Dan krijg ik € 100,- van je!

Ik zal ze even aan jullie voorstellen:

Mijn nieuwe schoentjes; de 1460 model van Dr. Martens.

Dr. Martens:

Dr. Martens is een label met een verhaal. Dr. Martens was arts gedurende de Tweede Wereldoorlog. Tijdens zijn verlof ging hij skiën en raakte hij gewond aan zijn enkel. Omdat zijn gewone legerlaarzen ongemakkelijk zaten ontwierp hij een nieuwe schoen, waarvan hij de zolen bekleedde met luchtkussens: de Dr. Martens.

(copy, paste gedeelte; https://www.sacha.nl/dr-martens/?gclid=CNPIoZyavcUCFQTnwgodRbAAQg)

Ik moet ze volgens de verkoopsters nog "inlopen" denk dat ik ze gewoon even ga laten oprekken ofzo. Zit verder prima, mijn bolle voet is beetje een probleem. Ach ja kunnen me voeten niks aan doen.

Zal me "soldaten" schoentjes wel met liefde "inlopen". Owh ja voor ik het vergeet, het zijn geweldige schoenen om in plassen te staan of om door plassen heen te lopen tijdens een hevige regen bui of juist na een plasjes veroorzakende stortbuitje.

Morgen weer een dag met mijn lieve schoentjes.

Het was weer gezellig, ik wilde nog een hele hoop vertellen maar ik heb gelukkig geen zin meer.

Slaap lekker, ik log uit en een fijne dag verder.

Shout Outs!

Het weekend is natuurlijk al lang weer voorbij. Heb ook weer aardig wat uurtjes gemaakt bij m'n regular baantje.

Maar afgelopen weekend was natuurlijk wel eentje voor het blogje.

Het weekend was all about the relaunch van Dushi Juice. Dushi... whuaaat...?
Dushi Juice! That's right. Dushi Juice (Ik ga kijken hoe vaak ik Dushi Juice kan typen in dit verhaaltje).

Wat? Ken je dat niet? Hoe kan je het lekkerste fruit sapje uit Curaçao (uh-hum ik bedoel uit Den Haag...) nou niet kennen. Kom je uit Delft ofzo? Owh nee dat heeft tegenwoordig een nieuw trein station en meerdere trams en bussen. Kan je helaas geen gat meer noemen. Ik bedoelde ook Epe. (Ja dat is serieus een plaats in Nederland.)

Anyways...

Dushi Juice fruit sap van Hollandse bodem met een tropisch tintje. Het tropisch tintje dat is natuurlijk Misha, ik ben gewoon oud Hollands blank. Misha is zoals ze het noemen mijn compagnon. (makker, gezel, handelsgenoot, vennoot) en Dushi Juice is onze onderneming, ons bedrijfje, ons sap! Drink het!

Heel veel werk lag er voor ons klaar afgelopen weekend na een hele week gewerkt te hebben at the regular working spots. Mijn Clark Kent baantje is gewoon in een schoenenwinkel en die van Misha bij een reisbureau en in het weekend doen we allemaal Superman dingen voor Dushi Juice. Superman dingen zoals labels snijden, labels plakken op flesjes, fruit inkopen, fruit persen, sap creëren en sap bottelen. En dat allemaal voor de relaunch van Dushi Juice afgelopen maandag op Kingsday. Goeie dag, veel mensen, droog weer, veel support heel veel support, mensen helpen hun dorst te lessen. (Owh ja, na het persen en doen moest er ook weer schoon gemaakt worden natuurlijk, productie ruimte moet wel schoon blijven mensen.)

Ik schrijf dit eigenlijk niet om jullie te vertellen wat ik afgelopen weekend heb gedaan. Eigenlijk wel. Maar voornamelijk meer voor al het support en lobi die wij TeamDushiJuice hebben ontvangen op Koningsdag 2015. Dus deze is voor alle familie en vrienden van Dushi Juice die bij ons langs kwamen op de Fred (Frederik Hendriklaan in Den Haag) ter hoogte van Martin Hair, heeft je haar spontaan een knipbeurt nodig of is het gewoon toe aan een knipbeurt. Pak dan je fiets, auto of tram 17 naar de Fred klop aan bij Martin Hair (of loop gewoon naar binnen.) en vraag naar Jimmy of Amy zij helpen je wel.

Zelf  had ik niet verwacht zoveel bekende gezichten voorbij zien te komen die dag, so so lobi voor jullie allemaal. Jullie supportive  aanwezigheid die dag geeft mij de juiste positive vibes om het beste van Dushi Juice te maken. Ik denk wel dat ik voor ons beide kan spreken dat we jullie super maar dan ook echt super dankbaar zijn (sinds wanneer zeg ik nou weer super.) voor de support die we hebben gekregen/ontvangen van onze mensjes.

Nog een special shout out naar Polly (a.k.a. Noenie) en Fahma (zij heeft korte haartjes, je kent haar wel Fahma) voor alle hulp en lobi afgelopen zondag, was het zondag? Ja het was zondag. Zonder jullie extra handjes waren Misha en ik wel wat langer bezig geweest met het produceren van het sap voor Koningsdag, so... mucho mucho thanks, voor het snijden, persen, schoonmaken, ons helpen, chillen, jullie aanwezigheid heeft echt geholpen, jullie zorgde er voor dat ik niet heel de dag naar dat kop van Misha moest of hoefde  te kijken. Niet lullig bedoeld hoor Mish, ik pers graag fruit met je. Maar vrouwelijk hulp is altijd welkom in mijn wereld.
Mijn grote broertje Gillie voor de patatjes en de pogingen tot verkopen en mijn lieve baby nichtje Lindsy for just hanging out. (Ze is geen baby meer hoor eigenlijk, ze heeft al zwemdiploma's en piano recitals. So... Miss A'Keys watch out now!)
Mickey voor being background entourage voor most of the day.
En natuurlijk de rest die langs is gekomen om een sapje te komen drinken van ons of gewoon kwamen om gedag te zeggen.

Dus ja... mucho mucho mucho bedankt iedereen voor de support en liefde en donaties, tot snel! We fietsen binnenkort vast wel weer langs.

Ik wilde foto's er bij doen maar die heb ik niet. Staan op de camera van Misha. Dat is dan heel jammer voor deze blog.

Juicy Tale

This guy and another guy, een bakfiets and some juicers.

Mash it up en wat krijg je?

Dushi Juice!

The journey continues.

Bijna een jaar geleden ooit eens begonnen en dit jaar werd het weer eens tijd om het op te pakken. (Ja joh het wordt weer hopelijk eens lekker zonnig weer). Dus lekker fruitjes plukken, persen in een bekertje en drinken maar. 

       

www.dushijuice.com

www.facebook.com/dushijuice

www.instagram.com/dushijuice

2015

Aaawh sjit...

Met dank aan Misha, (ik zal verder geen naam meer noemen) ben ik weer gaan kijken op dit raar iets waar ik ooit mee bezig was. 😩

Me eerste blog post na een kleine 3 jaar. Bijna 4 (it has been a whaaale).

Kijken hoe lang ik het dit keer vol hou (als ik grammaticale foutjes maakt of whatever, er is ruimte om me te corrigeren voel je vrij om mijn taalkundigheid op te frissen, kan het wel gebruiken)

Anyways, ben met veel dingetje bezig dus hopelijk ook veel om over te bloggen in de toekomst.

Met heel veel zin, liefde en passie geschreven.

Kusjes, (no homo though)

Ivory

Note to self: 

Die 3 puntjes na elke zin is best storend Ive, niet meer doen!